Capítulo 6.- Febre e calor.... a partida e ao mencer..- Do Texto Chaid Baladi .. ou a hestoria curta dunha viaxe curta que ainda non rematou.

Abandoar a urbe, dirixirse a onde un queira, é un patético privilexio... atras quedan os que sen acritude   nunca sairan dalí..

Ao recoller, sempre sobra algo...

Alí quedou o exceso de equipaxe, a albarda  inutil sen pan de elfo, o saquiño cheo de incertidumes e necesidades, identidade e chaves da supervivencia,  papel mollado nesta terra arida.

O autobus tómase coma unha dilixencia ao asalto,  coa ansiedade de non caer baixo os cascos dos cabalos. 

Vira en redondo, serpenteando as corredoiras de chapapote;  a sua sombra percorre todas as horas do sol, ate que por fin o tobogan nos enfía cara o sur.  

Sentados, soñamos, sentíndonos peixes de acuario,  bicando o vidro, debuxando xeroglíficos co bafo, preguntándonos polo mar... Aló adiante, un comerciante ruso xoga ao tetris, mentres ana karenina  sorri, e fala por teléfono amodiño co seu amor segredo  .

Os Miranetes pérdense a toda velocidade; tanta, que as chabolas semellan so cartóns poirentos e efimeros ao paso do armatroste. Todo se perde, todo quedou atrás...  as miradas, o ruido, as ruas ateigadas.. Todo?

Entón, case sen transición, aparecen sombrios cuarteis que se apostan a ambos lados da mutante estrada, "a cidade estaba sitiada” e nos !sen sabelo!"... Tanques, radars, garitas, tendas, uniformes, que rouban o horizonte e o tingen de caqui. Títeres infantes  vestidos de deserto, limpan o arma, miran con inocencia e falan de futbol a berridos, silenciados so co traqueteo afónico do motor.

A paixase se define, se enfoca, ven cara nos: pedras, area, deserto, so falta o león para ser un cadro de rousseau. Nos persegue o horizonte mentres nos perseguemos as montañas;  equidistantes,  inalcanzabeis, segredas rutas dorsais dos moinantes,  mulas rubindo os penedos con  sacos de cor bermella, especias e un corán vello.  

E nos, bulimos sobor da achanzada  alfombra persa; negra, escura coma a noite, tendida sobre a quente area...

Parada e fonda no medio da nada, nun oasis decadente, nunha encrucillada inimaxinable. Caminhos da ruta da seda con lamparos de combustible,  po en suspensión atrapado polos dentes, camellos de ferro a gas-oil, palmeiras de lona, datiles de goma, beduinos perdidos, haimas de folla de lata, espacio medieval, onde a noite borra os caminhos e o día castiga ao solitario.

Entre lusco e fusco retomamos  camiño,  guiados polo olor da salitre, viaxamos no medio dunha  xeometría total, das lineas, dos ángulos, das paralelas que continuan  ate o infinito; tiralineas de oleoductos que bombean marmelo de chapapote, pebeteiros aceirados que sinalan a costa, faros de fermosas lapas azuis que iluminan xa a noite, fume nejro que ascende endemoniado... As ultimas cidades ao paso, son simpres mentiras do mapa, adobes de  bermello, tapiz de azul  e  marelo, pobos pra durmir sen soños.

Hurghada, fin do traxecto. Decadencia das  ialmas embutidas nun "short", aloxadas en "resorts", lamendo "fast food" no aren de sultáns con colesterol  e sherezades  loiras,  zoco de chakais,  faquires famentos con serpes de trapo. 

A  cidade-espexismo, sepultou as ruas poirentas da realidade, alonxámonos deprisa, acamiñamos no laberinto invisibel do pasado, percorremos as escuras ruas sen nome. A cegas, guiados unicamente polo olor, ..topamos  unha tenue luz, benvida que se avivava coas falas e as risas..

O mar permenece oculto, afastado, engaiolado por cemento e metraquilato. Mais escoitar escoitase, ao lonxe...

Do Texto Chaid Baladi .. ou a hestoria curta dunha viaxe curta que ainda non rematou.Fran del Buey – Cándido Soria

 

# cadro 7, # Naffarroagallaequia, autor noranuka, oleo sobre lenzo.

Capitulo 5.- Medo.- Do Texto Chaid Baladi .. ou a hestoria curta dunha viaxe curta que ainda non rematou.

Cruces da discordia erguéndose fachendosas sobre as torres de Al-Muallaga. Alfabetos coptos labrados cos trenchazos da verdade sobre as duras taboas do cipres, xambas de fina marquetería de Damasco,  incrustacións  espetadas en barolento marfil.

Bóvedas de bocoi de  viño, artesoados de caoba e oliveira, lamparas de quincallería, cangos e  ripias en xeometría imposible. Camaras protexendo ao crucificado, ao torturado, ao que mira de esguello a punta na man,  a quen contempla extasiado a lúa bermella, a fouce sen herba, a morte mol. As velas tintilinean co aire dos rezos, co suspiro das lembranzas, co vento ao marchar.. 

Coches , motos e cabras de xitanos..  Ciruxanos de mans pequenas con  tisne e graxa, selecionan con rigor as chaves de cromo vanadium, remexen nos bosques de Arbores de levas. Capos abertos e  valvulina pingando.... .  

Camposanto da guerra mundial, americanos durmindo o soño eterno, coches queimados a modo de epitafio.

Militares sorben  manzanilla e sorrín, miran a tele e sorrín,  xogan coa sua arma entre os dedos e sorrín... 

Nenos e nenas, cantan tristes cancións que falan de chuvias e esmolas; pícaros que bailan  sen saber quen é esa Carolina nen porque o lagarto dalle ao rabo; rapaces  en rebunbio e procesión;  collage de miradas, de  caras limpas,  de caras de medo...

Un extranho sae ao paso  disparando  a milana bonita,  espantando  aos estorniños, matando as torcuaces..

Fuximos xa¡¡¡, entre a cidade e as suas invisibeis  fronteiras, camiñando a sombra das arcadas do reseco acueducto,  bebendo  nas pedras de auga  que separan aos fillos do "grande" dos fillos do "unxido", dos orfos do "buda", sentados ao pe dos muros da diferencia, portando sempre a espada e a fror.... 

Do Texto Chaid Baladi .. ou a hestoria curta dunha viaxe curta que ainda non rematou.Fran del Buey – Cándido Soria

 

Capitulo 4.- Perfume.- Do Texto Chaid Baladi .. ou a hestoria curta dunha viaxe curta que ainda non rematou.

Mercado, parapeto de vida  interposto entre a realidade e a oración.

Patchoulí, canela, xazmín, flor de loto, comino negro e sándalo. Tres pingueiras ao redor da cara para a caída dos primeros medios do amor; unha detrás de cada orella perfuman a felicidade esquencendo a dor putrefacta, e a terceira na fronte, un agasallo da inmortalidade. Mentres, a man sudorosa, preta un frasquinho de boi almizclero, co olor a carabans do deserto.

Chait baladi, escuro nectar de te cunha poliña de herbaboa frotando. Risas e mofas dos barbados atentos ao sortilexio de fichas que corren dentro dunha caixa de madeira, o backg-ammon, ou o xogo segundo conta o libro dos mortos, que terás para non te aburrir na ludopática eternidade. 

Mentres rolan os dados, un home bambolea alegremente o botafumerio entre o bosque de pernas,  afumeando a realidade, portando un penetrante olor a soidade. O incienso, bule, medra, revira e ascende lentamente en bolutas que semellan falar.

Lixo. Ghatos, e mais ghatos. Felinos bereberes, bermellos e atrigados; estatuas de veludo  remexendo no lixo,  branquias  de pescada berrando, escamas de prata murchia, espiñas e moscas.

Casas soterradas no tetrapack, no tetrabrick,  trincheiras de merda, vidros de esmeraldas esnaquizadas. Pedras bonitas, redondas, labradas, afogas no ollin.

Rapaces sorindo de marcha pra escola, bicos furtivos pra as suas nais ocultas.

Mezquita. Sombria entrada de homes, sen mulleres. Contas de madeira, capitulos recitados da vida vivida. Pes descalzos camiñan polo marmoreo chan ate a alfonbra mullida, onde reciben o unguento de cores, de  debuxos fractais percorridos por mil pasos dubidosos na oración. Luz cenital, que vela polo home postrado. Mulleres sen rostro, persoas atrapadas nas estreliñas de madeira da celosia .

O pingar monotono da billa latonada con forma de león, racha obscenamente o silencio, a quietude da filigraba, refrescando a soedade das ablucións antes do Salat. Forá os rapaces apedrean aos infieis mentres rien a cachón..

Na freguesia de Ibn Tulun, millons de ladrillos apilados cerran o espazo,  libros de terra e palla  colocados con minuciosidade para evitar a entrada do tempo;  murada que permite só o lento camiñar sobre o adarve nun camiño de ronda sen fin; portas e mil portas costreñidas nos arcos apuntados, portas abertas ao espazo sen espazo. Tras os muros, o miranete petreo é unha  cuncha de molusco, pola que escalar ao ceo pra falar con muhammad. 

A cupula atómica coroada pola lua, vixia o centro do patio; ao lonxe, tupídos bosques de  parabólicas o  escudriñandono todo.... 

Ao fin, o canto do velloalmuedano nos di que se pon o sol. 

Do Texto Chaid Baladi .. ou a hestoria curta dunha viaxe curta que ainda non rematou.Fran del Buey – Cándido Soria

 

# cadro 6, #baila filliño baila, autor noranuka, oleo sobre atril

# cadro 5, #o castron antes de chover, autor noranuka, oleo sobre atril

Cap 3- Alí pedras. Do Texto Chaid Baladi .. ou a hestoria curta dunha viaxe curta que ainda non rematou.

Sombra alongada dun perfecto ápice na chaira poirenta. Pedras, montos e montons d'ialmas amoreadas baixo d'elas. 

Petoutos, pandullos, cons, areias, erosión e trasmutación da materia. 

Cenotafio onde nada quedou do morto soterrado, mastaba daquel que nada fixo. 

Aos pes dos xeométricos poliedros, na arista aserrada, atópase unha aldea poboada de nenos e nenas, de cabalos e burros, de homes e mulleres con cara de faraón. 

 

Alí viven, gardando o túmulo alimentario, cheo de viño e mel, na espera do banquete mais feliz e frugal... 

Alí mirando unha e mil veces esa forma petrea, inconcebible, esa realidade lonxana da veneración e da memoria. 

Alí inmovilizados polo son do  vento zoando entre as fendas. 

Alí cos que durmen sen esperanza,  cos que se negan a ser unha antiga historia. 

Alí un neno-principe atravesa a galope a aldea de barro e chamizo, beilando orgulloso enriba dun cabalo sudoroso; sorrindo sen atisbo de medo.

Alí un ferreiro-vello, argalla na penumbra da fraga, tuse entre charamuscas, cavila   no soterrado taller,  se axeonlla na anonima praza  ante as poutas da besta, contrue as ferraduras da sorte dos demais.

Alí un home-rapazaz, conta a hestoria da sua vida, comparte tabaco e fume, fala de cosas de alí e de alá.

Alí están, convertidos en po e vento do deserto, en mausoleo de desesperación. Alí acechando. Alí esperando tamén ao barqueiro

Do Texto Chaid Baladi .. ou a hestoria curta dunha viaxe curta que ainda non rematou.Fran del Buey – Cándido Soria