Capitulo 5.- Medo.- Do Texto Chaid Baladi .. ou a hestoria curta dunha viaxe curta que ainda non rematou.

Cruces da discordia erguéndose fachendosas sobre as torres de Al-Muallaga. Alfabetos coptos labrados cos trenchazos da verdade sobre as duras taboas do cipres, xambas de fina marquetería de Damasco,  incrustacións  espetadas en barolento marfil.

Bóvedas de bocoi de  viño, artesoados de caoba e oliveira, lamparas de quincallería, cangos e  ripias en xeometría imposible. Camaras protexendo ao crucificado, ao torturado, ao que mira de esguello a punta na man,  a quen contempla extasiado a lúa bermella, a fouce sen herba, a morte mol. As velas tintilinean co aire dos rezos, co suspiro das lembranzas, co vento ao marchar.. 

Coches , motos e cabras de xitanos..  Ciruxanos de mans pequenas con  tisne e graxa, selecionan con rigor as chaves de cromo vanadium, remexen nos bosques de Arbores de levas. Capos abertos e  valvulina pingando.... .  

Camposanto da guerra mundial, americanos durmindo o soño eterno, coches queimados a modo de epitafio.

Militares sorben  manzanilla e sorrín, miran a tele e sorrín,  xogan coa sua arma entre os dedos e sorrín... 

Nenos e nenas, cantan tristes cancións que falan de chuvias e esmolas; pícaros que bailan  sen saber quen é esa Carolina nen porque o lagarto dalle ao rabo; rapaces  en rebunbio e procesión;  collage de miradas, de  caras limpas,  de caras de medo...

Un extranho sae ao paso  disparando  a milana bonita,  espantando  aos estorniños, matando as torcuaces..

Fuximos xa¡¡¡, entre a cidade e as suas invisibeis  fronteiras, camiñando a sombra das arcadas do reseco acueducto,  bebendo  nas pedras de auga  que separan aos fillos do "grande" dos fillos do "unxido", dos orfos do "buda", sentados ao pe dos muros da diferencia, portando sempre a espada e a fror.... 

Do Texto Chaid Baladi .. ou a hestoria curta dunha viaxe curta que ainda non rematou.Fran del Buey – Cándido Soria

 

Capitulo 4.- Perfume.- Do Texto Chaid Baladi .. ou a hestoria curta dunha viaxe curta que ainda non rematou.

Mercado, parapeto de vida  interposto entre a realidade e a oración.

Patchoulí, canela, xazmín, flor de loto, comino negro e sándalo. Tres pingueiras ao redor da cara para a caída dos primeros medios do amor; unha detrás de cada orella perfuman a felicidade esquencendo a dor putrefacta, e a terceira na fronte, un agasallo da inmortalidade. Mentres, a man sudorosa, preta un frasquinho de boi almizclero, co olor a carabans do deserto.

Chait baladi, escuro nectar de te cunha poliña de herbaboa frotando. Risas e mofas dos barbados atentos ao sortilexio de fichas que corren dentro dunha caixa de madeira, o backg-ammon, ou o xogo segundo conta o libro dos mortos, que terás para non te aburrir na ludopática eternidade. 

Mentres rolan os dados, un home bambolea alegremente o botafumerio entre o bosque de pernas,  afumeando a realidade, portando un penetrante olor a soidade. O incienso, bule, medra, revira e ascende lentamente en bolutas que semellan falar.

Lixo. Ghatos, e mais ghatos. Felinos bereberes, bermellos e atrigados; estatuas de veludo  remexendo no lixo,  branquias  de pescada berrando, escamas de prata murchia, espiñas e moscas.

Casas soterradas no tetrapack, no tetrabrick,  trincheiras de merda, vidros de esmeraldas esnaquizadas. Pedras bonitas, redondas, labradas, afogas no ollin.

Rapaces sorindo de marcha pra escola, bicos furtivos pra as suas nais ocultas.

Mezquita. Sombria entrada de homes, sen mulleres. Contas de madeira, capitulos recitados da vida vivida. Pes descalzos camiñan polo marmoreo chan ate a alfonbra mullida, onde reciben o unguento de cores, de  debuxos fractais percorridos por mil pasos dubidosos na oración. Luz cenital, que vela polo home postrado. Mulleres sen rostro, persoas atrapadas nas estreliñas de madeira da celosia .

O pingar monotono da billa latonada con forma de león, racha obscenamente o silencio, a quietude da filigraba, refrescando a soedade das ablucións antes do Salat. Forá os rapaces apedrean aos infieis mentres rien a cachón..

Na freguesia de Ibn Tulun, millons de ladrillos apilados cerran o espazo,  libros de terra e palla  colocados con minuciosidade para evitar a entrada do tempo;  murada que permite só o lento camiñar sobre o adarve nun camiño de ronda sen fin; portas e mil portas costreñidas nos arcos apuntados, portas abertas ao espazo sen espazo. Tras os muros, o miranete petreo é unha  cuncha de molusco, pola que escalar ao ceo pra falar con muhammad. 

A cupula atómica coroada pola lua, vixia o centro do patio; ao lonxe, tupídos bosques de  parabólicas o  escudriñandono todo.... 

Ao fin, o canto do velloalmuedano nos di que se pon o sol. 

Do Texto Chaid Baladi .. ou a hestoria curta dunha viaxe curta que ainda non rematou.Fran del Buey – Cándido Soria

 

# cadro 6, #baila filliño baila, autor noranuka, oleo sobre atril

# cadro 5, #o castron antes de chover, autor noranuka, oleo sobre atril

Cap 3- Alí pedras. Do Texto Chaid Baladi .. ou a hestoria curta dunha viaxe curta que ainda non rematou.

Sombra alongada dun perfecto ápice na chaira poirenta. Pedras, montos e montons d'ialmas amoreadas baixo d'elas. 

Petoutos, pandullos, cons, areias, erosión e trasmutación da materia. 

Cenotafio onde nada quedou do morto soterrado, mastaba daquel que nada fixo. 

Aos pes dos xeométricos poliedros, na arista aserrada, atópase unha aldea poboada de nenos e nenas, de cabalos e burros, de homes e mulleres con cara de faraón. 

 

Alí viven, gardando o túmulo alimentario, cheo de viño e mel, na espera do banquete mais feliz e frugal... 

Alí mirando unha e mil veces esa forma petrea, inconcebible, esa realidade lonxana da veneración e da memoria. 

Alí inmovilizados polo son do  vento zoando entre as fendas. 

Alí cos que durmen sen esperanza,  cos que se negan a ser unha antiga historia. 

Alí un neno-principe atravesa a galope a aldea de barro e chamizo, beilando orgulloso enriba dun cabalo sudoroso; sorrindo sen atisbo de medo.

Alí un ferreiro-vello, argalla na penumbra da fraga, tuse entre charamuscas, cavila   no soterrado taller,  se axeonlla na anonima praza  ante as poutas da besta, contrue as ferraduras da sorte dos demais.

Alí un home-rapazaz, conta a hestoria da sua vida, comparte tabaco e fume, fala de cosas de alí e de alá.

Alí están, convertidos en po e vento do deserto, en mausoleo de desesperación. Alí acechando. Alí esperando tamén ao barqueiro

Do Texto Chaid Baladi .. ou a hestoria curta dunha viaxe curta que ainda non rematou.Fran del Buey – Cándido Soria

 

Cap 2- Ghatos. Do Texto Chaid Baladi .. ou a hestoria curta dunha viaxe curta que ainda non rematou.

Capitulo 2.-  Ghatos.

Amaneceu.. ou mellor dito transitou a noite. A habitación descóbrese aos poucos, nun lusco e fusco invertido, luz preñada de palmeiras e oasis filtrándose entre as entornadas contras  do pombal.

Billas ferruxentas, moribundos, electrodomésticos, sorprendente mencer nunha estancia doutro tempo, calabozo esconchado, paredes esgotadas, tubarias que aturuxan.

No derradeiro piso da torre da miseria, agóchase un café clandestino, grandes fiestras insomnes, cortinas de pano gastado ocultan a inmensidade do formigueiro, camareiras cos beizos pintados a tres cores, sorpresa nos rostros da parroquia e sensacións de aplastamento. Fora ruído, ruído, ruído, muito ruído.

Paso a paso, entre bulevares e rúas retortas,  prazas ateigadas e outeiros inhóspitos, golpe a golpe entre militares e pazos de xustiza, entre vidros espellados e destinos inexorábeis, corpo a corpo entre sunitas e chiitas entre  mesquitas e cibershops,  verso a verso entre xente que sorrí.

Mentres, os libreiros,  venden leises na rúa...

Topar o río, buscar a identidade, orientarse coa corrente, lembrar ante absurda manía de contemplar, chorar relamendo as gotas de sal, pensar mentres as follas secas  baixan navegando. 

Pontes, que a duras penas atravesan o caudal, pontes de namorados, ollos da ponte, ollos na ponte,  ollos do chador, ollos do nicad, ollos do hiyad, ollos vidrosos, ollos de azibache pulido, ollos de orballo, ollos luxuriosos que se miran tras os panos, ollos...  a corneta do barco chufla ao seu paso..

Travesía da  cidade. Segimos a indicación do mestre "Chegar, seguindo ao home que porte un cántaro, parar fronte a porta onde unha Gata amamante a súa estirpe" .

De novo a noite sen piedade, oculta as senhas do caminho. Os sonhos se agolpan e pelexan por saír na morada dos ghatos.

Do Texto Chaid Baladi .. ou a hestoria curta dunha viaxe curta que ainda non rematou.Fran del Buey – Cándido Soria

Espazo onde presentamos o que anda na nosa cabeza e temos nas nosas casas, froito dunha sensación de que o que se pinta e escrebe nos axudará nun futuro.